موسیقی را ساده و آنلاین بیاموز

  • تاریخ : ۸ام تیر ۱۳۹۷

در این پست همه چیز را در باره تاریخچه و سبک کونگ فو شائولین برای شما توضیح می دهیم. قبل از کاوش تاریخچه کونگ فو شائولین، مهترین نکته این است که بدانیم کلمه “کونگ فو” در چین به چه معناست. برخلاف نظریه رایج، این در واقع لغتی است که به هرگونه دستاورد فردی یا مهارت ظریفی اطلاق می گردد که بعد از تلاش های زیاد به دست آمده است. بنابراین، اگر شما سخت تلاش کنید تا یک حریف مشت زنی را با یک ضربه چرخشی از پشت براندازید، این کار شما واقعا کونگ فو است.

علی رغم چگونگی تعریف کونگ فو در چین، این لغت به طور گسترده در سراسر جهان مورد استفاده قرار گرفت تا نسبت قابل توجهی از هنرهای رزمی چینی را توصیف کند.

مطلب مرتبط و مفید: همه آنچه درباره کونگ فو باید بدانید!

بنابراین، کونگ فو شائولین به سبک هایی از هنرهای رزمی چینی اطلاق می گردد که شروع شد و ادامه یافت تا صومعه و راهبان شائولین را متحد کند.

معبد شائولین

با توجه به افسانه ها، یک راهب بودایی از هند به نام بودابادرا یا باتوئو در چین، در زمان دوره سلطنت وی شمالی در سال ۴۹۵ بعد از میلاد به چین آمده است. او در آنجا امپراطور ژیاون را ملاقات کرده و مورد لطف او واقع شده است. اگرچه باتوئو فرمان امپراطوری مبنی بر آموزش بودایی در بارگاه را رد کرد، اما باز هم به او زمینی اعطا شد تا در آن یک معبد بنا کند. این زمین در کوهستان سانگ (Mt. Song) قرار داشت و این دقیقا مکانی است که او شائولین را بنا نهاد، که به “جنگل کوچک” ترجمه می شود.

تمرینات کونگ فو شائولین

تاریخچه اولیه کونگ فو شائولین

از سال ۵۸ تا ۷۶ بعد از میلاد، روابط بین چین و هند بهبود یافت. بنابراین، با مسافرت راهبان بین هند و چین، مفهوم بودایی در چین رایج تر از قبل شد. احتمالا یک راهب هندی به نام بودی دارما نقش مهمی در توسعه هنرهای رزمی چین ایفا کرده است.

تصور می شود که او نهایتا توجه راهبان معبد تازه تاسیس شده شائولین در چین را به خود جلب کرده است. در زمانی که آنجا بوده است، احتمالا او حرکاتی از هنرهای رزمی راهبان آموخته باشد که به عنوان مبنای کونگ فو شائولین به کار گرفته شده اند. اگرچه نقش بودی دارما در تاریخ هنرهای رزمی مشخص نیست، اما راهبان بعد از ورود افسانه ای او، به شاگردان مشهور هنرهای رزمی تبدیل شدند.

کونگ فو شائولین 1

کاربرد مشهور کونگ فو شائولین در تاریخ

سلسله تانگ (۶۱۸ تا ۹۰۷) سیزده راهب جنگجو را به خود دید که به امپراطور تانگ کمک کردند تا پسرش لی شیمین را از دست سپاه سربازانی که به دنبال برهم زدن جشن فرمانروایی بودند، نجات دهند. سرانجام زمانی که لی شیمین به مقام امپراطوری رسید، شائولین را در چین “معبد اعلی” نامید و تبادل آموزشی بین بارگاه امپراطوری، سپاه ها و راهبان شائولین را ارتقا داد.

ویرانی معبد شائولین

فرمانروایان چینگ بخاطر اینکه طرفداران مینگ در معبد شائولین زندگی می کردند، این معبد را به خاک و آتش کشیدند. همچنین، آنها تمرین کونگ فو شائولین را در آنجا ممنوع کردند. این کارها منجر به پراکنده شدن راهبان در جاهایی شد که دوباره بعد از قانونی شدن تمرین کونگ فو شائولین، در معرض دیگر سبک های هنرهای رزمی که قبلا انجام می دادند، گرفتند تا کونگ فو شائولین را ارتقا دهند.

مشت و لگد در کونگ فو شائولین

کونگ فو شائولین امروزی

هنوز هم راهبان، کونگ فو شائولین را تمرین می کنند. در حقیقت، آنها به میزبانان مشهور این رشته در جهان تبدیل شدند، چرا که هنر آنها واقعا ارزش دیدن را دارد. به طرز شگفت آوری، با شکل گیری سبک شائولین و قرارگرفتن زیرشاخه های فراوانی برای آن، هسته اصلی و هسته دفاع شخصی این سبک نسبت به سبک های جدید نمایشی مانند ووشو توفیق چندانی به دست نیاوردند.

بسیاری بر این عقیده اند که کونگ فو اصلی که توسط راهبان ابداع شد، اگرچه در زمینه زیباشناختی نسبت به کونگ فو شائولینی که امروزه تمرین می شود شاید جذابیت کمتری داشته، اما بسیار قدرتمند تر بوده است.

روش های آموزشی ۷۲ هنر رزمی شائولین

در سال ۱۹۳۴، جینگ جینگ ژونگ کتابی به نام “روش های آموزشی ۷۲ هنر شائولین” را منتشر کرد. ژونگ پیش خودش، تنها روش های آموزشی معتبر را در کتابش فهرست کرد و آن دسته از روش هایی مد نظرش بوده اند که برای اهداف دفاع شخصی طراحی شده بودند. این روش ها می توانند به کارآموزان (شاگردان) کمک کنند تا توانایی های خارق العاده خود را توسعه دهند. ژونگ بیان می کند که او این مهارت ها را از یک طوماری (کتیبه) که راهب بزرگ شائولین “میائو ژینگ” به او اعطا کرده، یاد گرفته است.

ویژگی های کونگ فو شائولین

کونگ فو شائولین، مانند تمامی سبک های کونگ فو، ابتدا یک سبک ضربتی از هنرهای رزمی محسوب می گردد که از ضربات پا، دفاع ها و مشت ها سود می برد تا مهاجمان را متوقف کند. آنچه که در کونگ فو بسیار نافذ و گیرنده است، زیبایی محض فرم های تمرینی و هم چنین ترکیب دستان باز و بسته، حمله و دفاع در برابر مهاجمان است و تاکید چندانی بر پرتاب ها و قفل مفصل نیست.

این آموزش هم از تکنیک های سخت (خشن) (برخورد ضربات با یکدیگر) و تکنیک های نرم (استفاده از قدرت مهاجمان علیه خودشان) سود می برد. همچنین، سبک های شائولین بر ضربات پا و گارد باز (حالت ایستادن باز) متمایل هستند.

اهداف اصلی کونگ فو

اهداف اصلی کونگ فو شائولین عبارت از محافظت از خود در برابر مهاجمان و ناتوان کردن سریع انها با ضربات است. همچنین از آنجاییکه این هنر به اصول و قواعد بودایی و تائوئی گره خورده است، یک ضلع بسیار فلسفی نیز در کنار آن وجود دارد. زیرشاخه های کونگ فو شائولین نیز حضوری بسیار در خور تماشا دارند. از اینرو، هدف برخی از شاگردان بیشتر از قابلیت عملی بودن این هنر، سرگرمی و حرکات آکروباتیک آن است.

زیرشاخه های کونگ فو شائولین

این فهرست شامل سبک های کونگ فو شائولین می باشد که در معبد آموزش داده می شدند:

  • ژیائو هونگ چیان- مشت قرمز کوچک
  • دا هونگ چوان- مشت خونین بزرگ
  • تانگ بی چوان- ضربه کامل با پشت مشت
  • لیو هی چوان- شش مشت هماهنگ
  • تایزو چانگ چوان- مشت بلند تایزو امپراطوری
  • اویژینگ چوان- مشت هفت ستاره ای
  • دا پائو چوان- مشت توپی بزرگ
  • ژیائو پائو چوان- مشت توپی کوچک
  • چانگ هو ژین یی من- حفاظت همیشگی از دریچه ذهن-قلب
  • میهوچوان- مشت گل آلویی
  • لوهان چوان- مشت آرهات
  • تانگزیگونگ- آموزش کودکان شائولین
  • دان دائو- تکنیک سابر انفرادی

همچنین کونگ فوی شائولین بارها در فیلم ها و سریال های هالیوودی به نمایش در آمده است ویکی از پرطرفدارترین ها می باشد. نمونه آن فیلم جت لی با نام معبد شائولین در سال ۱۹۸۲ که فیلم بخشی از آن را در زیر می بینید: